In de eerste plaats dat het psychologisch hulpaanbod best gediversifi\u00eberd<\/strong> wordt en dat niet iedereen behoefte heeft aan psychische behandeling. Zeker voor de eerste twee groepen is het van belang gevoelens van stress en onbehagen te normaliseren<\/strong>. Deze gevoelens zijn perfect normaal en hoeven niet ‘getherapeutiseerd’ te worden. Dit laatste kan vaak meer kwaad dan goed doen.<\/p>\n

Belangrijk is ook te bedenken dat ‘veerkracht’ niet louter aan het individu gebonden is<\/strong>. Veerkracht wordt immers voor een groot deel mee bepaald door de omgeving waarin je leeft en vooral hoe goed je ingebed bent in positieve relaties met anderen (‘verbondenheid’).<\/p>\n

De derde en vierde groep kan wel baat hebben bij (professionele) ondersteuning<\/strong>. Zeker voor de vierde groep moet een duidelijk aanbod bestaan, want vaak lijken ze pas problemen te krijgen wanneer het stof van een crisis gaan liggen is. Dit is doorgaans typisch bij traumatisering in het algemeen. Het besef van een verband met schokkende ervaringen blijkt bij de betrokkenen dikwijls te ontbreken.<\/p>\n

Voor de laatste twee groepen zal het vaak nodig zijn dat psychologische hulp proactief<\/strong> moet aangeboden worden. Het is niet onwaarschijnlijk dat veel mensen uit deze groep eerder zorgmijdend zullen handelen, omdat ze ge\u00efsoleerd zijn, het finaci\u00ebel moeilijk hebben, maar geregeld ook vanuit wantrouwen. Beleid en hulpverlening zullen hierbij dus initiatieven<\/strong> moeten nemen en niet wachten tot deze mensen zich aanbieden voor hulp.<\/p>\n