Onlangs verscheen in Psy een artikel met als titel ‘Waarom haken zoveel online cli\u00ebnten af?’, van auteur Marty Van Kerkhof. Een terechte vraag. Hoewel men de vraag ook andersom kan stellen: ‘Waarom doen zoveel mensen beroep op online hulpverlening en waarom houden ze vol?’.\u00a0 Dit neemt niet weg dat we ook bij online hulpverlening moeten proberen na te gaan hoe het aanbod kan verbeterd worden, niet in de laatste plaats door te luisteren naar wat cli\u00ebnten ons kunnen leren.<\/p>\n
<\/p>\n
Frank Schalken vermeldde reeds in het Handboek Online Hulpverlening <\/em>dat online contacten ‘vluchtiger’ van aard kunnen zijn, waardoor cli\u00ebnten mogelijk sneller afhaken. Dat er hoge drop-out cijfers genoteerd worden bij online zelfhulpprogramma’s\u00a0 hoeft op zich niet te verbazen. We weten echter weinig of niets over de beweegredenen van deelnemers om dergelijke zelfhulp te stoppen. Wel zijn er duidelijke aanwijzingen dat zelfs ‘pure’ zelfhulpprogramma’s significante veranderingen kunnen teweeg brengen. Dit werd o.a. aangetoond door Heleen Riper i.v.m. het zelfhulpprogramma ‘Minder Drinken’.<\/p>\n Volgens onderzoekster Marloes Postel noteert men bij de deelnemers van Alcoholdebaas.nl<\/em> ongeveer de helft afhakers, tijdens de drie maanden durende begeleiding. Op zich zeker niet slecht wanneer men dit vergelijkt met\u00a0de drop-out cijfers van de ambulante en polyklinische alcohol- en drugbehandelingen (wanneer hierover al eenduidige gegevens bekend zijn). Europees noteert men in dit verband cijfers vari\u00ebrend tussen 44 en 74%.<\/p>\n Deelnemers die een online behandeling afbreken geven daar diverse redenen voor op, zoals: tijdsgebrek, het programma is te intensief of het online werken blijkt toch niet te bevallen. Daarnaast ‘verdwijnen’ een aantal deelnemers zonder enige reden op te geven. Het moment waarop ze dat doen is natuurlijk ook van belang. Bij Alcoholhulp.be<\/em> zien we dat de overgrote meerderheid van deze drop-outs vlak na de aanmelding voorkomen, dus op een moment dat er nog geen of slechts minimaal contact geweest is met een hulpverlener. Mogelijk hebben ze zich aangemeld uit nieuwsgierigheid, om na te gaan wat het programma precies inhoudt. Bij een website zoals Alcoholhulp<\/em> kan het natuurlijk ook gaan om aanmeldingen die letterlijk in een bui van ‘dronken overmoed’ plaatsvinden. Opmerkelijk is echter dat deze ‘plotse verdwijningen’ veel minder voorkomen wanneer er effectief contact gelegd is met een hulpverlener (dus na 1 of 2 chatgesprekken). Dan daalt het percentage van deze afhakers naar 13%, wat relatief laag is voor deze doelgroep.<\/p>\n Van de ‘uitvallers’ bij Alcoholdebaas vindt Marloes Postel diegenen die stoppen omdat ze tevreden zijn over wat ze op dat moment bereikt hebben, het meest interessant. Zijn dit wel ‘drop-outs’ of zijn het eerder mensen die ‘meer zorg krijgen dan ze eigenlijk nodig hebben’? Dit doet ons denken aan een onderzoek, in een heel andere context weliswaar, van Vandereycken & Devidt<\/a>. Zij deden onderzoek bij pati\u00ebnten met eetproblemen in een residenti\u00eble setting. Hierbij vonden ze o.a. opvallende verschillen tussen beoordelingen door pati\u00ebnten en die door hun begeleiders. Pati\u00ebnten vonden dikwijls dat ze ‘voldoende vooruitgang geboekt hadden om op eigen benen verder te gaan’, terwijl hun begeleiders eerder spraken in termen van ‘ja, maar… (nog niet genoeg)’.Vandereycken concludeert dat wat hulpverleners als ‘voortijdig be\u00ebindigen van therapie’ beschouwen, door pati\u00ebnten dikwijls ervaren wordt als een positieve beslissing en niet zozeer als een vlucht.<\/p>\n Wat de vergelijking online vs. ambulant betreft merkt Marloes Postel van Tactus terecht op dat de term ‘drop-out’ nogal eens op verschillende wijze ge\u00efnterpreteerd en gescoord wordt. Als bijvoorbeeld een cli\u00ebnt na vijf van de twaalf sessies stopt, wordt dat online een ‘drop-out’ genoemd. In het reguliere circuit, wordt dan soms\u00a0 ‘be\u00ebindigd in wederzijds overleg’ gescoord. Een gebruik dat ons bekend voorkomt, zeker wanneer het voordien met de betreffende cli\u00ebnt relatief goed ging. Interpretatie van drop-out cijfers bij online interventies blijven vrij gebrekkig wanneer er geen eenduidige vergelijkingen kunnen gemaakt worden met cijfers uit de ambulante of polyklinische sector. In de praktijk blijken deze laatste cijfers nogal eens te ontbreken.<\/p>\n Los van de cijfers op zich is het natuurlijk interessant om de gang van zaken bij online hulpverlening grondig door te lichten. Dit is alleszins het opzet van ggz-instelling Dimence en de universiteit van Twente, wat betreft internetbehandelingen voor angst- en stemmingsstoornissen. We zijn benieuwd naar hun bevindingen.<\/p>\n